X
x جهت سفارش تبليغ در سایت ثامن بلاگ کليک کنيد

یورو و دلار paypal

بیدستان - شیراز شهر گل و غزل/ تماشای تاریخ در کوچه های شهر

بیدستان - شیراز شهر گل و غزل/ تماشای تاریخ در کوچه های شهر

موضوعات
Category

ارشیو وبلاک
Archived blog

کدهای اختصاصی
Code

کدهای اختصاصی
Site Statistics

» بازديد امروز : 2
» بازديد ديروز : 0
» افراد آنلاين : 1
» بازديد ماه : 76
» بازديد سال : 447
» بازديد کل : 450
» اعضا : 0
» مطالب : 7

شیراز شهر گل و غزل/ تماشای تاریخ در کوچه های شهر


تاریخ انتشار پست : 1397/2/14 بازدید : 17

سعدی و حافظ


شیراز- ۱۵ اردیبهشت به عنوان روز شیراز نامگذاری شده، شهری که به گل و غزل معروف است، تاریخ را باید در کوچه و پس کوچه های شهر به تماشا نشست.


خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها- محمد حسین نیکوپور: روز شیراز نمادی از شهری به قدمت تاریخ است که هر ساله همزمان با ۱۵ اردیبهشت برگزار می شود.



روز شیراز در سال های ابتدایی گاهی به برگزاری برنامه هایی در ساعاتی از ۱۵ اردیبهشت ماه هر سال اختصاص یافت و اکنون که چند سالی است  از سوی نهادهای داخل استان به آن یک هفته اختصاص می یابد هرآنچه برنامه های فرهنگی، هنری و مرتبط با شهروندی سازمان هاست به نام این گرامیداشت ثبت و اظهار داشته می شود.


در میان این نامگذاری که بیشتر نمادین است و مانند پایتخت فرهنگی ایران مورد دست درازی دیگر نقاط هم قرار گرفت آنچه بیش از همه مورد توجه قرار نمی گیرد فلسفه فرهنگی، تاریخی این شهر باستانی است که در دل خود صدها و شاید هزاران جاذبه گردشگری دارد که می تواند برای ۳۶۵ روز یک سال هزاران برنامه فرهنگی و هنری را در خود جای دهد.


استان فارس یکی از استانهای جنوبی کشور است که در طول تاریخ همواره یکی از مراکز شکوفایی و گسترش تمدن پارسی در نقاط گوناگون جهان به شمار می آمده است. بناهای تاریخی ارزشمندی چون پاسارگاد، تخت جمشید، بیشاپور، شهر گور و کاخ اردشیر بابکان فیروزآباد و... بیانگر فرهنگ و تمدن درخشان تاریخی ایران زمین می باشند.


شیراز شهری در استان فارس، که در دامان خود شعرا و ادیبان بزرگی را پرورش داده است.


برطبق تاریخ ایران، چاپ دانشگاه کمبریج، «سکونت دایمی در محل شهر شیراز شاید به دوران ساسانی و حتی پیش از آن برسد. اما اولین اشاره‌های معتبر در مورد این شهر به اوایل دوران اسلامی بر می‌گردد.» به نوشته دانشنامه اسلامی نیز شیراز شهری است بنا شده در دوران اسلامی در محلی که از زمان ساسانی یا احتمالاً پیش از آن سکونت گاه دایمی انسان بوده‌است.


بر طبق آمار رسمی که گفته می شود در این شهر بیش از ۱۲۰۰ خانه تاریخی نهفته که باید حفظ و نگهداری شوند با وجود چنین پتانسیلی که در جذب گردشگر شیراز را از داشتن صنعت و تجارت های دیگر بی نیاز می سازد، بسنده کردن به رایگان شدن بازدید از اماکن تاریخی یا برگزاری برنامه های از پیش تعیین شده به مناسبت روز شیراز کاری است که نتیجه ای در پی نخواهد داشت و این روز هم مانند ۳۶۴ روز دیگر سال به شب می گراید و تا سال بعد و هفته یا روز شیراز دیگری به فراموشی سپرده خواهد شد.


حتی با وجود این هزاران خانه ای که در بافت تاریخی شیراز قرار گرفته اگر یک ماه هم به گرامیداشت این شهر اختصاص یابد باز هم کم است زیرا هریک از این خانه ها تاریخ یک خاندان یا معماران آن را یدک می کشد؛ این در حالیست که شیراز برای قرار گرفتن در جمع شهرهای جهانی در زمینه گردشگری ادبی، هنری، تاریخی، پزشکی و... بارها مورد تاکید قرار گرفته اما، آنچه در این میان فراموش شده تدوین برنامه و چشم اندازی است تا این شهر برای واقعی شدن یادمانی به نام بلند آن دیگر نیازی به برنامه های کوتاه مدت نداشته باشد.


شیراز شهر گل و غزل است، شهری که عطر بهارنارنج کوچه هایش آدم را شاعر می کند. در شهری که حافظ شیرازی و سعدی بزرگ در آن قرار گرفته اند باید از هر چیز بهترینش را پیدا کرد.


شاید فقط پرداختن به آیین ها و مراسم مردم شیراز خود حدیثی از نپرداختن به شهری است که در طول تاریخ مورد غفلت متولیان آن قرار گرفته است.


استاد ابوالقاسم فقیری با توجه به آیین و رسوم مردم شیراز در گذشته می گوید: شیرازه کردن گل سرخ از قدیم رسمی بوده که با نام شیراز عجین شده و می تواند به جاذبه ای در این روز برای گردشگران قرار گیرد.




به گفته فقیری که پژوهشگر تاریخ فارس به شمار می رود، دختران وزنان محلی غنچه های گل سرخ را به نخ می کشند که شکل زیبایی به خود می گیرد و آن را درخانه نگهداری کرده و یا به دیگران هدیه می دهند که این کار را شیرازه کردن می گویند:


وِلم گل بود و گل شیرازه می کرد


نگاهی بردر ودروازه می کرد


دوچشمش برمن ودستش به سوزن


دمادم زخم باقر تازه می کرد


این در حالیست که در فرهنگ و تمدن، باغ ایرانی به عنوان نمادی از همنشینی تاریخ و طبیعت شناخته می شود و بارها شنیده یا دیده ایم که هنرمندانی با الهام از باغ های ایران دست به خلاقیت هایی زده اند که برای مخاطبان داخلی و خارجی جذابیت های فراوانی به دنبال داشته است.


فقیری در بخشی از پژوهش های مکتوب خویش به باغ های شیراز اشاره می کند و با اشاره به این ترانه محلی شیرازی که به باغ های این شهر اشاره دارد می گوید: «عزیزم باغ بودم ، جای توخالی/به دل مشتاق بودم ، جای توخالی/عزیزونِ همه درباغ بودندعزیزم تو نبودی ، جای توخالی»؛ درگذشته، بیشتر شیرازی ها درفصل بهار و تابستان، روزهای تعطیل وجمعه ها درخانه نمی ماندند وبه باغ های سرسبز اطراف شهر، به ویژه باغ های «مسجد بَردی» می رفتند که نام امروزی آن قصردشت است.


روزگار زندیه (۱۱۹۳-۱۱۶۴ هـ . ق)


در دوره پادشاهی کریم‌خان زند، شیراز به عنوان پایتخت برگزیده شد و تا مدتی پس از مرگ وی، به همین عنوان باقی ماند. کریم‌خان همچون شاه عباس صفوی در راستای عمران و آبادانی شیراز کوشید. در این دوران شیراز به یکی از بهترین و آرام‌ترین دوران خویش رسید.


کریم‌خان که شخصیتی مردم‌دار بود، به مدت ۱۳ سال نسبت به آبادانی این شهر همت گماشت. دستاورد این کوشش‌ها، بناهای مجموعه زندیه در مرکز شیراز است که محل بازدید گردشگران و کسب و کار مردمی باشد. از مهمترین بناهای دوره کریم‌خان زند ساختمان ارگ است که همچون نگینی در دل شهر می‌درخشد. از دیگر آثار زندیه می‌توان از ساختمان دیوانخانه، باغ نظر (ساختمان کلاه‌فرنگی)، بازار، مسجد، حمام و آب انبار وکیل و تکیه هفت تنان نام برد.


از دیگر اقدامات کریم‌خان زند، بازسازی مزار شاعران است. وی همچنین دستور داد تا آب رکن‌آباد را به شیراز برسانند. باغ‌های بسیار زیبایی به دستور او پدید آمدند که مایه زیبایی و خرمی شهر شد. پس از سرنگ


mehrnews.com/news/4286419

دسته :
برچست ها :
نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد :        
متن دیدگاه :

تمامی حقوق برای نویسنده محفوظ میباشد